گاهی وقت ها می اندیشم که آن بار امانتی که بر دوش مان گذاشتند همین درد بودن است! بودن در حصار تنگ دنیا !این جایگاه دنی و پست اما دوست داشتنی !به راستی راز تناول آن میوه ممنوعه به تعبیر شریعتی " میوه آگاهی " در چیست ؟ میوه ای که آدمی را به زشتی های طبیعی خویش آگاه می سازد و اورا از حیوانیت محض که در بهشت برای او فراهم بود!!!! به دنیای چراها و چگونه ها تنزل و شاید صعود می دهد؟

در عین تعلق خاطری که به گذشته دارم از بابت آن خیالم راحت است ! چون آن راپشت سر گذاشته ام اما آینده پر از ابهام است !

انگار کسی مرا می پاید ، گاه بر دیوار دلم مشت می زند و مرا به خویشتنم می خواند ......