هنر وسیله ای است برای ترسیم آنچه باید باشد و نیست. آنچه در مخیله

ضعیف طبیعت نمی گنجد.    پس هنر باید رنگی غیر از رنگ طبیعت

داشته باشد و دنیایی آرمانی را ترسیم کند .

هنر طناب روشنی است که آدمی  را به دنیای   بایدها صعود  می دهد

و از هست ها می رهاند .

چه بسیار انسان هایی که روح هنرمند و شاعرانه ای   دارند   هر چند

 در بیان و ترسم آن بمانند وچه آدمیانی که   می سرایند و می نویسند و

ترسیم می کنند ولی بویی از عشق نبرده اند.

خطاب من به کسانی است که می دانم عاشق اند و می سوزند .   کلام

ناگفته را می بینندو می دانند که همه چیز به قالب کلام نمی آید.

زمانی فقط باید نگریست   و لذت بردو وزمانی بای  د به درونی ترین

لایه های عشق و آسمانی ترین نجواهای عارفانه گوش داد.

الهی چشمی تیز بین و  گوشی شنوا ده  تا تورا   در چشم دل  خویش

 ببینیم و در گوش جان خویش بشنویم.

باهم گوش دهیم ........صدایی می اید!