جهان چو معبدگسترده آسمان محراب و مهر و ماه چون قنديل زمين و گستره ي خاک، همچو سجاده سحر زچشمه بيداري دوباره خيز و وضو کن و سوي کعبه توحيد ، عارفانه توروکن بيا وآينه بگذار پيش چهره ي جانت درون آينه حق را ببين و رو به جانب او کن بيا به زمزمه ي ياد يار ، در دل شب درون تيره ي خود را چو روز روشن کن چراغ راه تو ، جز سوز و اشک و آهي نيست تورا که مانده چنين بي پناه و دلگيري به جز خداي جهان هيچ تکيه گاهي نيست شب است و خلوت محراب و يک اجابت ناب و سجده اي پر اشک و ديده اي بيدار و توبه اي بر لب وآتشي در دل به پيش پاي تو اي اشتياق سبز و جوان به جز نيايش و راز و نياز ، راهي نيست